Het was zomer, een mooie dag waarvan je nooit kon vermoeden dat hij je hele leven zou dooreenschudden. Tot de telefoon rinkelde, en niets ooit nog hetzelfde zou zijn. In een flits veranderde ik van onwetend kind in een bewuste puber.
Je was even oud als ik nu ben, en je had het allemaal: charme, hopen vrienden, de vrouw die je zou trouwen, en bijna het ticket op zak om de Europese circuits te bestormen met je talent en je bolide. Nog één goede race en je droom was bereikt. Een oneffenheidje in de weg was voldoende om nooit meer een parcours te betreden.
Nu groeit er al veertien jaar gras op je buik.
Veertien jaar, het klinkt als een eeuwigheid, maar het lijkt wel gisteren. Nog steeds worden mijn broers bijna gek van extase als er een racemachine door de straten scheurt, en ik heb nog altijd een voorliefde voor mooie grote mannen.
Zo vaak wil ik met je praten als ik het even niet meer weet, mijn nonkel die door het leven danste.
Ik mis je nog steeds, mijn persoonlijke held, mijn Valentino Rossi.
zaterdag 1 november 2008
dinsdag 14 oktober 2008
Voorbij de lijn
Beste medereiziger van De Lijn,
Vooreerst wil ik u prijzen voor uw respect tegenover moeder Aarde. Met z'n allen maar een klein beetje vervuilen is een nobel concept in tijden van onbereikbare Kyoto-normen.
Hoe vaak hebben we voorts al samen gelachen om die zielige heethoofden van automobilisten, die we - met krant in de hand - voorbijzoeven. Bovendien betalen die autoverslaafden zich blauw aan hun bolide in tijden van piekende olieprijzen en crashende koopkracht, terwijl wij - de trotse bezitters van een Lijnkaart - ons voor minder dan een euro laten rijden.
Veel lof aan uw adres dus. Maar ik heb toch een kleine verzoek. Hoe snel de beurzen ook naar beneden donderen, u gaat me niet wijsmaken dat een stuk zeep en wat water al tot de categorie van luxegoederen behoren. Bij deze: ga uzelf eens te lijf met borstel en schuurspons, het zal onze tijd samen een stuk gezelliger maken.
A propos, de volgende keer blijf ik echt niet meer uit beleefdheid zitten als er weer eens een walm van zweet en ontlasting mijn neusgaten bereikt.
Met vriendelijke groeten,
Een Lijnmeisje.
Vooreerst wil ik u prijzen voor uw respect tegenover moeder Aarde. Met z'n allen maar een klein beetje vervuilen is een nobel concept in tijden van onbereikbare Kyoto-normen.
Hoe vaak hebben we voorts al samen gelachen om die zielige heethoofden van automobilisten, die we - met krant in de hand - voorbijzoeven. Bovendien betalen die autoverslaafden zich blauw aan hun bolide in tijden van piekende olieprijzen en crashende koopkracht, terwijl wij - de trotse bezitters van een Lijnkaart - ons voor minder dan een euro laten rijden.
Veel lof aan uw adres dus. Maar ik heb toch een kleine verzoek. Hoe snel de beurzen ook naar beneden donderen, u gaat me niet wijsmaken dat een stuk zeep en wat water al tot de categorie van luxegoederen behoren. Bij deze: ga uzelf eens te lijf met borstel en schuurspons, het zal onze tijd samen een stuk gezelliger maken.
A propos, de volgende keer blijf ik echt niet meer uit beleefdheid zitten als er weer eens een walm van zweet en ontlasting mijn neusgaten bereikt.
Met vriendelijke groeten,
Een Lijnmeisje.
maandag 6 oktober 2008
De nuttelozen van de nacht
Vanuit het verlangen om na lange tijd nog eens goed met de kont te draaien op zijn Shakiriaans, trok ik met een goedgemutste 'partner in crime' de nacht in. Op zoek naar bier en vertier.
Hoewel ik - al zeg ik het zelf - over een fantastische muzieksmaak beschik, verkies ik in het uitgaansleven toch vaak knallende 80's en 90's-hits boven hippe vogel-geluiden. Meteen de grootste reden waarom we ons rond een uur of drie op de dansvloer bevonden van een Gents uitvijzerskot.
Nu heb ik in de loop der jaren al het een en ander gezien in dergelijke etablissementen, maar wat er zich daar die nacht afspeelde, tartte alle verbeelding.
Twee mooie dames van pakweg veertig, voelden de onbeheersbare drang om ons het resultaat van uren fitnesstraining te tonen. Van een blote kont, over 'tetten op den toog', tot het neuken van datzelfde meubelstuk.
Wat begon als een lachwekkend tafereel, eindigde in een gevoel van mistroostigheid, en zelfs de grootste kwijlers verloren al snel hun interesse voor het schouwspel van de kronkelende onderbuik. Helemaal zielig werd het toen madam tot vijf maal toe met gespreide benen van de barkruk donderde, en niemand er nog maar aan dacht haar recht te helpen.
Na een paar uur in deze nachtelijke hel, hielden we het voor bekeken, en wandelden de dag tegemoet, die nog nooit zo bevrijdend voelde. Dankbaar, dat onze woordenboek tot de Z van zelfrespect reikt, terwijl die van sommigen stopt bij de S van sloerie.
Hoewel ik - al zeg ik het zelf - over een fantastische muzieksmaak beschik, verkies ik in het uitgaansleven toch vaak knallende 80's en 90's-hits boven hippe vogel-geluiden. Meteen de grootste reden waarom we ons rond een uur of drie op de dansvloer bevonden van een Gents uitvijzerskot.
Nu heb ik in de loop der jaren al het een en ander gezien in dergelijke etablissementen, maar wat er zich daar die nacht afspeelde, tartte alle verbeelding.
Twee mooie dames van pakweg veertig, voelden de onbeheersbare drang om ons het resultaat van uren fitnesstraining te tonen. Van een blote kont, over 'tetten op den toog', tot het neuken van datzelfde meubelstuk.
Wat begon als een lachwekkend tafereel, eindigde in een gevoel van mistroostigheid, en zelfs de grootste kwijlers verloren al snel hun interesse voor het schouwspel van de kronkelende onderbuik. Helemaal zielig werd het toen madam tot vijf maal toe met gespreide benen van de barkruk donderde, en niemand er nog maar aan dacht haar recht te helpen.
Na een paar uur in deze nachtelijke hel, hielden we het voor bekeken, en wandelden de dag tegemoet, die nog nooit zo bevrijdend voelde. Dankbaar, dat onze woordenboek tot de Z van zelfrespect reikt, terwijl die van sommigen stopt bij de S van sloerie.
vrijdag 26 september 2008
Shake that booty, baby
Roep de spuitgasten, Marie-Julie haar blog staat in brand! Reden van de overhitting op de anders zo vredelievende webpagina, is de kritiek van MJ op mensen die met posters - gevuld met blote vrouwenbillen - nog steeds menen meer volk naar hun feestjes te lokken. Been there, done that, dacht MJ, en ik met haar.
MAAR de organisatoren van dergelijke braspartijen volgden onze mening niet en gingen fel in het verweer in de reacties. Nu zijn reacties op een blog natuurlijk zeer tof - en ja dit geldt als een hint voor de lezers hier -, maar laat ons stellen dat de reacties op MJ's blog niet zo bijster intelligent waren. Zo zou haar blog subjectief zijn - is dat niet de essentie van een persoonlijke blog? -, en zou MJ - mochten de billen zwart geweest zijn -, de organisatoren nog beschuldigd hebben van rascisme???? Lieve mensen, zo gaat de vlieger niet op.
Feit is dat heel wat meisjes, waaronder ik mezelf reken, hun buik nogal vol hebben van de beeldvorming van vrouwen in de media. Ik loop hier het gevaar bestempeld te worden als de nieuwe Moeder Theresa, maar dat kan me eigenlijk geen barst schelen, het wordt tijd dat iemand zijn/haar nek uitsteekt, en ik ben dan ook volledig bereid de emmers stront op te vangen, mocht dat nodig blijken.
En ik heb schoon genoeg van kronkelende R&B-sletjes, Olympische huppelkutjes (want het communistische China hecht veel belang aan gelijkheid, even pronte borstjes, even stevige poep), afgedankte tv-gezichten die net een rimpel teveel vertoonden, verfoeilijke vrouwenbladen als Flair, en dergelijke shit, die menen te staan voor de zelfstandige, geëmancipeerde vrouw, maar die met hetzelfde enthousiasme de nieuwste anti-cellulitiscrèmes voor ons uittesten en onze fellatio-techniek bijschaven. Een vrouw moet toch gewapend zijn voor deze oppervlakkige tijden niet waar?
Wat is het verschil tussen nu en vijftig jaar geleden? Ok, we hebben het recht op een diploma en werk verworven, wat zeer tof is. Maar in essentie? In vijftig jaar tijd zijn we geëvolueerd van opgesloten in een bekwellende keuken, naar gevangen in een ideaalbeeld van immer geile stoeipoes. De essentie: behagen.
En natuurlijk zijn we mooi, en verwennen - sommigen onder ons - al graag eens een man met een creatie uit de eigen pot. Maar we zijn ook zoveel meer: verstand, persoonlijkheid. En dat zou ik - en ik hoop met mij nog velen - graag eens weerspiegeld zien in de beeldvorming.
En dus ben ik er - samen met MJ - stellig van overtuigd dat het feminisme, dat momenteel volledig op haar gat ligt, dringend nieuw leven moet ingeblazen worden. Maar dan zonder de fouten van de tweede golf. We gaan geen beha's verbranden - het zou toch zonde zijn van de Marlies Dekkers -, en willen we ons niet boven de mannen stellen, alleen al om het feit dat veel mannen tof zijn. Het 'je slaapt toch niet met je onderdrukker'-credo van de tweede golf was zeer belachelijk, vooral toen bleek dat verschillende van de voortrekkers, onder wie Kate Millet, gewoon lesbisch bleken te zijn. Tja, zo kan ik het ook.
En dus ijveren wij voor een tof samenleven van jongens en meisjes, met een media waarin meisjes voor meer aanzien worden dan schoonheid en platte seks. Want zeg nu zelf, met welk beeld groeien de kinderen van vandaag - voor wie MTV onze Sesamstraat was - op? We zijn het aan de generaties meisjes na ons verplicht om iets te doen, het zal ze een hoop complexen besparen. En voor de VRT heb ik ook nog een boodschap: Als jullie het ooit wagen om Phara of Martine Tanghe op straat te zetten wegens te oud, smijt ik mijn tv met plezier door de ruit.
Gesnopen?
Who's in?
Het originele bericht, en de reacties, kan je lezen op http://marie-julie-einfach-leben.blogspot.com
MAAR de organisatoren van dergelijke braspartijen volgden onze mening niet en gingen fel in het verweer in de reacties. Nu zijn reacties op een blog natuurlijk zeer tof - en ja dit geldt als een hint voor de lezers hier -, maar laat ons stellen dat de reacties op MJ's blog niet zo bijster intelligent waren. Zo zou haar blog subjectief zijn - is dat niet de essentie van een persoonlijke blog? -, en zou MJ - mochten de billen zwart geweest zijn -, de organisatoren nog beschuldigd hebben van rascisme???? Lieve mensen, zo gaat de vlieger niet op.
Feit is dat heel wat meisjes, waaronder ik mezelf reken, hun buik nogal vol hebben van de beeldvorming van vrouwen in de media. Ik loop hier het gevaar bestempeld te worden als de nieuwe Moeder Theresa, maar dat kan me eigenlijk geen barst schelen, het wordt tijd dat iemand zijn/haar nek uitsteekt, en ik ben dan ook volledig bereid de emmers stront op te vangen, mocht dat nodig blijken.
En ik heb schoon genoeg van kronkelende R&B-sletjes, Olympische huppelkutjes (want het communistische China hecht veel belang aan gelijkheid, even pronte borstjes, even stevige poep), afgedankte tv-gezichten die net een rimpel teveel vertoonden, verfoeilijke vrouwenbladen als Flair, en dergelijke shit, die menen te staan voor de zelfstandige, geëmancipeerde vrouw, maar die met hetzelfde enthousiasme de nieuwste anti-cellulitiscrèmes voor ons uittesten en onze fellatio-techniek bijschaven. Een vrouw moet toch gewapend zijn voor deze oppervlakkige tijden niet waar?
Wat is het verschil tussen nu en vijftig jaar geleden? Ok, we hebben het recht op een diploma en werk verworven, wat zeer tof is. Maar in essentie? In vijftig jaar tijd zijn we geëvolueerd van opgesloten in een bekwellende keuken, naar gevangen in een ideaalbeeld van immer geile stoeipoes. De essentie: behagen.
En natuurlijk zijn we mooi, en verwennen - sommigen onder ons - al graag eens een man met een creatie uit de eigen pot. Maar we zijn ook zoveel meer: verstand, persoonlijkheid. En dat zou ik - en ik hoop met mij nog velen - graag eens weerspiegeld zien in de beeldvorming.
En dus ben ik er - samen met MJ - stellig van overtuigd dat het feminisme, dat momenteel volledig op haar gat ligt, dringend nieuw leven moet ingeblazen worden. Maar dan zonder de fouten van de tweede golf. We gaan geen beha's verbranden - het zou toch zonde zijn van de Marlies Dekkers -, en willen we ons niet boven de mannen stellen, alleen al om het feit dat veel mannen tof zijn. Het 'je slaapt toch niet met je onderdrukker'-credo van de tweede golf was zeer belachelijk, vooral toen bleek dat verschillende van de voortrekkers, onder wie Kate Millet, gewoon lesbisch bleken te zijn. Tja, zo kan ik het ook.
En dus ijveren wij voor een tof samenleven van jongens en meisjes, met een media waarin meisjes voor meer aanzien worden dan schoonheid en platte seks. Want zeg nu zelf, met welk beeld groeien de kinderen van vandaag - voor wie MTV onze Sesamstraat was - op? We zijn het aan de generaties meisjes na ons verplicht om iets te doen, het zal ze een hoop complexen besparen. En voor de VRT heb ik ook nog een boodschap: Als jullie het ooit wagen om Phara of Martine Tanghe op straat te zetten wegens te oud, smijt ik mijn tv met plezier door de ruit.
Gesnopen?
Who's in?
Het originele bericht, en de reacties, kan je lezen op http://marie-julie-einfach-leben.blogspot.com
donderdag 25 september 2008
Want je bent het waard
Na meer dan een uur gegijzeld te zijn in een Randstadkantoor - alleen maar om te aanhoren dat de job die ik echt wou naar een ander gaat, omdat ik zogezegd overgekwalificeerd ben, en het bedrijf geen vertrouwen heeft in mijn loyaliteit - trek ik ietwat uit humeur naar een tof café voor een ontmoeting met een toffe vriend. Een van die weinige klasgenoten die ik jaren na de studie nog steeds hoor en zie.
En bij de eerste witte wijn zie ik mijn kans schoon om eens goed uit te razen over de frustratie van het werkloos zijn, de invloed die deze status heeft op mijn rookgedrag, en bijgevolg op de rimpels die mij vanuit de toekomst toelachen. De vriend luistert, lacht om al die hysterie, en zegt dan even droog als altijd "Een tikkeltje zelfdestructie is sexy Van Pee" En hij meent het.
Zelfdestructie sexy, een van de zaligste uitspraken ooit gehoord in deze tijden van om je oren vliegende smoothies, omega3-broden, superstrakke designer-kutjes en 101 anti-rimpelcrèmekes in de GB.
En hij vervolgt zijn uiteenzetting: dat hij lak heeft aan al dat 'jong is mooi en oud is lelijk-gedoe', en dat hij zoveel rijpere vrouwen ziet die hij prachtig vindt. Prachtig, om de uitstraling van ik heb al even geleefd.
En ik besef dat ik hem graag zie om zijn eerlijke zelf, dat nooit zin heeft om de rest te volgen. Ik steek nog een sigaretje op, en droom een mooie rijpe vrouw aan zijn zij. Want hij is het waard.
En bij de eerste witte wijn zie ik mijn kans schoon om eens goed uit te razen over de frustratie van het werkloos zijn, de invloed die deze status heeft op mijn rookgedrag, en bijgevolg op de rimpels die mij vanuit de toekomst toelachen. De vriend luistert, lacht om al die hysterie, en zegt dan even droog als altijd "Een tikkeltje zelfdestructie is sexy Van Pee" En hij meent het.
Zelfdestructie sexy, een van de zaligste uitspraken ooit gehoord in deze tijden van om je oren vliegende smoothies, omega3-broden, superstrakke designer-kutjes en 101 anti-rimpelcrèmekes in de GB.
En hij vervolgt zijn uiteenzetting: dat hij lak heeft aan al dat 'jong is mooi en oud is lelijk-gedoe', en dat hij zoveel rijpere vrouwen ziet die hij prachtig vindt. Prachtig, om de uitstraling van ik heb al even geleefd.
En ik besef dat ik hem graag zie om zijn eerlijke zelf, dat nooit zin heeft om de rest te volgen. Ik steek nog een sigaretje op, en droom een mooie rijpe vrouw aan zijn zij. Want hij is het waard.
zondag 21 september 2008
Fit de pijp Jack
Vanuit de overtuiging dat een mens toch iets wil verwezenlijken in dit leven, trok ik zaterdag met een mede-werkzoekende naar de jobbeurs in Flanders Expo. Klaar om de Vlaamse werkgevers te bestormen met ons talent, en onze CV.
Maar eenmaal aangekomen bleek ons enthousiasme iets te groot. Zonder een getuigschrift van pijpfitter of lasser, heeft geen mens nog recht op een toekomst.
Gelukkig was er de redding van de jaarbeurs - een onbegrijpelijk concept van betalen om te mogen betalen - waar dat jobgedoe middenin bleek te liggen. Op naar jacuzzi's, spinningfietsen, bamboehouten Temptation Island-tuinsets, en andere nutteloze toestanden, die enkel pijpfitters zich nog kunnen veroorloven.
En na slechts één slenterronde door de beurs, verstond ik opeens het gevoel dat Jacques Brel moet gehad hebben toen hij 'Les Flamandes' schreef. En ik moet zeggen, het is geen compliment.
Makke schapen, eerder dood dan levend, wit, grauw zelfs, met een dertigtal kilo spek teveel. Zagend en kermend, getrouwd omdat het ooit zo hoorde, maar nu vluchtend naar de jaarbeurs voor een namiddagje gezelschap van lotgenoten. Allen de standjes afspeurend naar gratis proevertjes, waar ze dan opvliegen als waren het een horde uitgehongerde Biafraantjes. Al moet ik toegeven dat mijn mede-werkzoekende daar ook wel goed in was, maar die is dan ook werkloos.
Soit, de conlusie is dat weinig Vlamingen stijl hebben. En nu ga ik eens op Google kijken wat een pijpfitter juist doet, wie weet krijg ik wel goesting, en een toekomst.
Maar eenmaal aangekomen bleek ons enthousiasme iets te groot. Zonder een getuigschrift van pijpfitter of lasser, heeft geen mens nog recht op een toekomst.
Gelukkig was er de redding van de jaarbeurs - een onbegrijpelijk concept van betalen om te mogen betalen - waar dat jobgedoe middenin bleek te liggen. Op naar jacuzzi's, spinningfietsen, bamboehouten Temptation Island-tuinsets, en andere nutteloze toestanden, die enkel pijpfitters zich nog kunnen veroorloven.
En na slechts één slenterronde door de beurs, verstond ik opeens het gevoel dat Jacques Brel moet gehad hebben toen hij 'Les Flamandes' schreef. En ik moet zeggen, het is geen compliment.
Makke schapen, eerder dood dan levend, wit, grauw zelfs, met een dertigtal kilo spek teveel. Zagend en kermend, getrouwd omdat het ooit zo hoorde, maar nu vluchtend naar de jaarbeurs voor een namiddagje gezelschap van lotgenoten. Allen de standjes afspeurend naar gratis proevertjes, waar ze dan opvliegen als waren het een horde uitgehongerde Biafraantjes. Al moet ik toegeven dat mijn mede-werkzoekende daar ook wel goed in was, maar die is dan ook werkloos.
Soit, de conlusie is dat weinig Vlamingen stijl hebben. En nu ga ik eens op Google kijken wat een pijpfitter juist doet, wie weet krijg ik wel goesting, en een toekomst.
vrijdag 19 september 2008
Welkom in den vuilen hoek
Lieve overbuurman,
Precies drie weken geleden kwamen wij hier aanwaaien. Ik met een stel gespierde familieleden, die de bedenkelijke eer hadden om voor de vijfde keer in evenveel jaar kasten te sleuren, jij met een lift.
En sinds die dag wonen wij over elkaar, op dezelfde hoogte. En ik zie je, elke avond. Niet dat ik al ben ingeburgerd in de plaatselijke gewoonte van achter het gordijn piepen, neen, je hebt gewoon geen beschermstofjes voor de ruiten, een stijl die ik wel kan smaken.
Niets in de handen, niets in de zakken.
En dus zie ik je, of toch delen van jou. Je arm die voor de ruit hangt als je op de computer werkt, je benen, als je languitgestrekt naar de televisie ligt te gapen. Maar wat ik nog niet te zien kreeg, is je gezicht, en dat maakt het nu net zo spannend.
En dus vul ik mijn - soms toch - lege avonden met fantaseren over jou, niet op een vuile manier hoor buurman, gewoon verhaaltjes maken over wie je bent.
En jij, kan ik met zekerheid zeggen, bent goed bezig. Je bent een late twintiger met een deftige job, iets in de economie of de rechten ofzo. Je bent alleszins strategischer in het maken van studiekeuzes dan ik, als ik de verhalen over de prijs van je appartement toch mag geloven. Tja, ze noemen dit hier niet voor niets 'den vuilen hoek', de winkeliers onder onze voeten houden nu eenmaal het meest van andermans verhalen. Maar daar wen je wel aan.
Verder schat ik de kans dat je homo bent op zo'n 40 procent, die 60 andere procentpunten staan voor een uitzonderlijk propere hetero-vent, en voor een optimistische vrijgezelin. Misschien word je wel zot als je door je ruit kijkt en merkt dat ik die ene doos nog altijd niet geleegd heb.
Je verkiest het één-nieuws, wat ik ten zeerste apprecieer, en houdt van series en films waar veel actie in zit, meer dan eens zag ik de helden al over je scherm rollen. Wanneer ik overweeg om misschien toch nog een filmke te kijken, kruip jij onder de wol, maar bijna nooit na eerst nog enkele TMF-clips, iets wat ik al zo'n tien jaar heb afgezworen. Jij hebt geen last van 'ai, moet ik toch niet terug gaan joggen?'-gedachten bij het aanschouwen van kronkelende R&B-bitches.
Je hebt hoogstwaarschijnlijk geen lief, maar wel veel vrienden, die zonder pardon op het balkon worden gezet als ze hoogdringend hun nicotinepeil moeten opkrikken.
Zo, dit is het vooroordeel dat ik van je heb buurman. Mocht de herfst ook bij jou vlagen van eenzaamheid doen aanwaaien, mag je altijd eens aanbellen voor een fris pintje of een hete chocomelk. Maar houd er wel rekening mee dat er nog altijd ongeleegde dozen zullen staan, en dat een nicotinebehoefte hier geen zonde is.
Blij je te leren kennen,
Je overbuurvrouw.
Precies drie weken geleden kwamen wij hier aanwaaien. Ik met een stel gespierde familieleden, die de bedenkelijke eer hadden om voor de vijfde keer in evenveel jaar kasten te sleuren, jij met een lift.
En sinds die dag wonen wij over elkaar, op dezelfde hoogte. En ik zie je, elke avond. Niet dat ik al ben ingeburgerd in de plaatselijke gewoonte van achter het gordijn piepen, neen, je hebt gewoon geen beschermstofjes voor de ruiten, een stijl die ik wel kan smaken.
Niets in de handen, niets in de zakken.
En dus zie ik je, of toch delen van jou. Je arm die voor de ruit hangt als je op de computer werkt, je benen, als je languitgestrekt naar de televisie ligt te gapen. Maar wat ik nog niet te zien kreeg, is je gezicht, en dat maakt het nu net zo spannend.
En dus vul ik mijn - soms toch - lege avonden met fantaseren over jou, niet op een vuile manier hoor buurman, gewoon verhaaltjes maken over wie je bent.
En jij, kan ik met zekerheid zeggen, bent goed bezig. Je bent een late twintiger met een deftige job, iets in de economie of de rechten ofzo. Je bent alleszins strategischer in het maken van studiekeuzes dan ik, als ik de verhalen over de prijs van je appartement toch mag geloven. Tja, ze noemen dit hier niet voor niets 'den vuilen hoek', de winkeliers onder onze voeten houden nu eenmaal het meest van andermans verhalen. Maar daar wen je wel aan.
Verder schat ik de kans dat je homo bent op zo'n 40 procent, die 60 andere procentpunten staan voor een uitzonderlijk propere hetero-vent, en voor een optimistische vrijgezelin. Misschien word je wel zot als je door je ruit kijkt en merkt dat ik die ene doos nog altijd niet geleegd heb.
Je verkiest het één-nieuws, wat ik ten zeerste apprecieer, en houdt van series en films waar veel actie in zit, meer dan eens zag ik de helden al over je scherm rollen. Wanneer ik overweeg om misschien toch nog een filmke te kijken, kruip jij onder de wol, maar bijna nooit na eerst nog enkele TMF-clips, iets wat ik al zo'n tien jaar heb afgezworen. Jij hebt geen last van 'ai, moet ik toch niet terug gaan joggen?'-gedachten bij het aanschouwen van kronkelende R&B-bitches.
Je hebt hoogstwaarschijnlijk geen lief, maar wel veel vrienden, die zonder pardon op het balkon worden gezet als ze hoogdringend hun nicotinepeil moeten opkrikken.
Zo, dit is het vooroordeel dat ik van je heb buurman. Mocht de herfst ook bij jou vlagen van eenzaamheid doen aanwaaien, mag je altijd eens aanbellen voor een fris pintje of een hete chocomelk. Maar houd er wel rekening mee dat er nog altijd ongeleegde dozen zullen staan, en dat een nicotinebehoefte hier geen zonde is.
Blij je te leren kennen,
Je overbuurvrouw.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
+copy.jpg)
+copy.jpg)